Gedicht Saudade op Canvas – Poëzie van J. Slauerhoff

Breng poëzie en gevoel samen met Gedicht Saudade op canvas. Het bekende gedicht van J. Slauerhoff gaat over herinneringen, verlangen en de melancholie van wat voorbij is. Met dit gedicht aan de muur geef je je interieur een literaire en persoonlijke uitstraling.

Een gedicht vol herinneringen en verlangen

Saudade verwoordt de kracht van herinneringen en de emoties die daarmee verbonden zijn. De poëtische tekst nodigt uit om stil te staan bij ervaringen, momenten en gevoelens die je met je meedraagt. Daarmee is dit canvas meer dan wanddecoratie: het geeft woorden aan een gevoel dat veel mensen herkennen.

Poëtische wanddecoratie voor een sfeervol interieur

Dit gedicht op canvas past mooi in de woonkamer, slaapkamer, leeshoek of studeerkamer. Het ontwerp is bijzonder geschikt voor liefhebbers van poëzie, literatuur en betekenisvolle teksten. Zoek je meer literaire inspiratie? Bekijk dan ook andere ontwerpen in de collectie gedichten en teksten op canvas.

Kies jouw Gedicht Saudade canvas

Geef dit bijzondere gedicht een plek waar je er dagelijks van kunt genieten. Wil je liever een gedicht dat je zelf hebt geschreven of een tekst met een persoonlijke betekenis? Bekijk dan de mogelijkheden van eigen tekst op canvas en laat jouw woorden vormgeven als een uniek canvas.

Gedicht Saudade op canvas: poëzie aan de muur die herinneringen, verlangen en gevoel samenbrengt.

Volledige gedicht

Saudade

Ik heb zoveel herinneringen,
Als blaadren ritslen aan de bomen,
Als rieten ruisen bij de stromen,
Als vogels het azuur inzingen,
Als lied, geruis en ritselingen:
Zoveel en vormlozer dan dromen.

Nog meer: uit alle hemelkringen
Als golven uit de zee aanstromen
En over brede stranden komen,
Maar nooit een korrel zand verdringen.

Ze fluistren alle door elkander
Wild en vertederd, hard en innig;
Ik word van weelde nog waanzinnig,
Vergeet mijzelf en word een ander.

De droeve worden altijd droever,
Nu ik het onherroeplijk weet,
Steeds weer te stranden aan de oever
Der zee van ’t altijddurend leed.

Ook de gelukkige worden droever,
Want zij zijn voorgoed voorbij:
Kussen, weelden, woorden van vroeger
Zijn als een dode vrucht in mij.

Ik heb alleen herinneringen,
Mijn leven is al lang voorbij.
Hoe kan een dode dan nog zingen?
Geen enkel lied leeft meer in mij.

Aan de kusten van de oceanen,
In het oerdonker van de bossen,
Hoor ik 't groot ruisen nog steeds ontstaan en
Zich nooit meer tot een stem verlossen.

– J. Slauerhoff